Antykanon: Niemoc - Big Generator

Czasem trudno jest mi zrozumieć powody, dla których zespół mający w swoim dorobku płyty tak niezwykłe, jak Close To The Edge, Tales From Topographic Oceans, decyduje się wydać tak wątpliwej jakości dzieło. Brak wyobraźni? A może coś na kształt chorobliwie postępującej manii wielkości...

Niebezpieczeństwo pojawiło się wraz z albumem Drama, gdy karierą Yes zajął się Trevor Horn, Nie tylko stał się on producentem nagrań zespołu, ale również zajął miejsce Jona Andersona - dotychczasowego wokalisty- Mimo tych zmian, płyta ta na początku dekady lat osiemdziesiątych wniosła (choć na chwilę) odrobinę świeżego powiewu do podupadającego, progresywnego rocka.

Gdy w 1985 roku liderem (w pewnym sensie) został - nowy nabytek - Trevor Rabin, dziać zaczęło się już naprawdę niedobrze. Płyta 90125. pierwszy efekt współpracy panów Andersona, Squire'a, Kaye'a, White'a i Rabina, przy odrobinie dobrej woli, jest w stanie się jeszcze wybronić. Poza banalnymi piosenkami w rodzaju Leave It czy City Of Love. w ich muzyce można sporadycznie doszukać się dobrych wzorców z lat siedemdziesiątych (Changes, Hearts).

Prawdziwe nieszczęście zapukało jednak dwa lata później, gdy wspomniani wcześniej muzycy zgotowali fanom niezbyt mity prezent.

okładka do Big Generator nie nastrajała optymistycznie. Obrazek przypominający nudne zajęcia z rysunku technicznego dobitnie określał zawartość płyty.

Piękne melodyjne frazy, bajecznie zinstrumentowane, bogata aranżacja plus delikatny głos Andersona, wszystko to z mozołem wypracowane przez długie lata, Yes pogrzebał w ciągu niespełna czterdziestu minut. Błahe pioseneczki, z reguły o miłości (Rhythm Of Love, Almost Like Love, Love Will Find A Way) pozbawione całkowicie pomysłów muzycznych, inwencji autorów i na dodatek zaśpiewane tak zespołowo, że każdy kto posiada choćby niewielki słuch i poczucie rytmu ucieka od nich jak najdalej. Szczególnie razi bezsensowne wykrzykiwanie refrenów kolejnych piosenek, aż do znudzenia, aż do utraty tchu. Szokuje dziwna instrumentalna niemoc. White pozbawiony jakiegokolwiek pomysłu wali w perkusję, jakby robił to pierwszy raz w życiu. Kaye'a i Squire'a w ogóle nie słychać (z wyjątkiem popisów grupowych), a Anderson? Bez dobrej drużyny nawet kapitan niewiele jest wart. I jeszcze Rabin - główny "winowajca" tej zbrodni. Jego gra na gitarze nie posiada tej niesamowitej ekspresji Steve'a Howe'a. Brak tu pięknie zakończonych fraz, pomysłowej interpretacji czy w końcu zwyczajnie czegoś rzeczywiście interesującego. Jest może zaledwie parę chwil na Big Generator, które pozwalają mieć jeszcze niewielką nadzieję, że także i Rabin jest w stanie zagrać tych kilka niebanalnych nut...

Ale tak naprawdę jedynie Shoot High Aim Low - przypuszczalnie stworzony w przypływie jakiegoś zupełnie nieoczekiwanego olśnienia - nadaje się do publicznego odtworzenia. Pozostałe piosenki należałoby puszczać za karę młodym adeptom wydziałów kompozycji i interpretacji, aby na zawsze zapamiętali, jak nie należy pisać a potem wykonywać czegoś, co umownie nazwać można utworem muzycznym...

Cóż... Cztery lata później otrzymaliśmy do rąk Union, na szczęście z Howe'em, Wakemanem i Brufordem. Ale to już temat na zupełnie inne opowiadanie.

GRZESIEK KSZCZOTEK

"A jad mu się leje i z jadu kałuża..." - wprawdzie piosenka Nosowskiej i Kazika odnosi się do innego znanego dziennikarza muzycznego, ale tutaj pasuje jak ulał. (przyp. rd)