Tylko Rock - Deseo

To mógłby być Yes. Takie wrażenie można odnieść po kilkudziesięciu pierwszych sekundach. Typowy śpiew Andersona. Ten sam tembr głosu. Charakterystyczna melodia. Nastrój... Gdy jednak pojawiają się inne głosy, Miltona Nascimento, a później Marii Conchity Alonso czy Rubena Rady, okazuje się, że to muzyka z zupełnie Innej bajki. Jakiej bajki? Ameryka Południowa, brazylijska samba (Latino). odgłosy z dżungli (Floresta), coś z hiszpańskiej tradycji (Seasons). Na Deseo Anderson śpiewa głównie po hiszpańsku i portugalsku. On i jego zaproszeni goście, których nazwiska nam Europejczykom niewiele mówią... To dwanaście piosenek. Krótkich i niezwykle rytmicznych. Pełno tu dziwnych instrumentów perkusyjnych. Grzechotki, kołatki, mokosy... Do tego właściwie tylko bas i rozlewające się brzmienia klawiszy... Bardzo rzadko pojawia się gitara. Tu nie ma co liczyć na jakieś ostre, przeszywające solo. Słychać wyłącznie gitarę akustyczną i to też głównie gdzieś w tle, z wyjątkiem może Seasons, Danca Do Ouro czy kompozycji tytułowej. W dwóch nagraniach wprowadzono skrzypce.

Pod względem wokalnym Deseo to Jon Anderson zwykły w swej niezwykłości. Choć raczej ten znany z płyt solowych i nagranych z Vangelisem. Może tylko bardziej natchniony, mniej podniosły, bardziej radosny. Głos, który wyraża nadzieję, piękno, optymizm...

Deseo to zbiór piosenek intrygujących, urzekających pięknymi harmoniami wokalnymi, porywających bogactwem rytmu. Wyróżniają się zwłaszcza Bridges (duet z Marią Conchitą Alonso) i Midnight Dancing (duet z Yalentiną Vargas), w których wysoki śpiew Andersona cudownie współbrzmi z nieco tajemniczymi i... niskimi kobiecymi głosami... Czy to ma jeszcze coś wspólnego z rockiem? Dla wielbicieli Jona Andersona nie jest to chyba aż takie istotne. Zwłaszcza, że Deseo album z tak piękną i niezwykłą muzyką...